Milisav Savić

Milisav Savić (Vlasovo kod Raške, 1945), pripovedač, romansijer, esejist, književni istoričar, prevodilac sa engleskog i italijanskog jezika.
Gimnaziju je završio u Novom Pazaru, a studije jugoslovenske i svetske književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu. Na istom fakultetu magistrirao je s temom Memoarska proza o Prvom srpskom ustanku, a potom i doktorirao s temom Memoarsko-dnevnička proza o Srpsko-turskim ratovima 1876-1878.
Bio je i predavač srpskohrvatskog jezika i jugoslovenske književnosti na Londonskom univerzitetu (1987-1988), Njujorškom državnom univerzitetu u Olbaniju (1985-1987), Univerzitetu u Firenci (1990-1992) i Univerzitetu u Lođu (1999-2000). Od 2010. do 2014. godine bio je redovni profesor Državnog univerziteta u Novom Pazaru.
Bio je urednik Studenta (1968-1970), Mladosti (1970-1972), Književne reči (1972-1977) i Književnih novina (1980-1982). U izdavačkom preduzeću Prosveta radio je od 1983. do 2004. godine kao glavni i odgovorni urednik i kasnije kao direktor. Bio je predsednik Srpske književne zadruge (2000-2001). Obavljao je dužnost ministra-savetnika u Ambasadi Srbije i Crne Gore, odnosno Srbije, u Rimu (2005-2008).
Romani Milisava Savića prevedeni su na engleski, grčki, slovenački, makedonski, bugarski i rumunski jezik.
Knjige pripovedaka: Bugarska baraka (1969, Nagrada lista Mladost), Mladići iz Raške (1977), Ujak naše varoši (1977, „Andrićeva nagrada“).
Romani: Ljubavi Andrije Kurandića (1972), Topola na terasi (1985), Ćup komitskog vojvode (1990), Hleb i strah (1991, NIN-ova nagrada), Ožiljci tišine (1996, Nagrada „Miroslavljevo jevanđelje“), Princ i serbski spisatelj (2008, Nagrada „Laza Kostić“), Čvarčić (2010), La sans pareille (2015, nagrade „Meša Selimović“, „Borisav Stanković“ i „Petar Kočić“), Doktora Valentina Trubara i sestre mu Valentine povest čudnovatih događaja u Srbiji (2018), Pepeo, pena, šapat (2020) i Praskozorje, Gospode (2025).
Multižanrovske knjige: Fusnosta (1994), 30 plus 18 (2005), Rimski dnevnik, priče i jedan roman (2008, Nagrada „Dušan Vasiljev“), Ljubavna pisma i druge lekcije (2013), Mali glosar kreativnog pisanja (2015), Od Čampar bara do kasine Valadije (2018), Rimski dnevnik (2023) i Voleti klasike (2024).
Književno-istorijske studije: Ustanička proza (1985, Nagrada „Pavle Bihalji“), Sećanje i rat (2009), Dolina srpskih kraljeva (dvojezično, srpsko-englesko izdanje, 2014, nagrade „Ljubomir P. Nenadović“ i „Grigorije Božović“), Epska Srbija (2017, Nagrada „Dejan Medaković“) i Terra Rascia (2022).
Knjiga intervjua: Bandit i profesor (2020, izbor i predgovor Ana Stišović Milovanović).
Za životno delo dobio je nagrade „Stefan Prvovenčani“ (2008), „Ramonda Serbika“, „Milovan Vidaković“ (2014), „Vitez srpske književnosti“ (2015), „Stefan Mitrov Ljubiša“ (2015), „Vukova nagrada“ (2015), Nagrada „Tronoški rodoslov“ (2018), Nagrada „Despot Stefan Lazarević“ (2019), Nagrada „Zlatni krst kneza Lazara“ (2020) i Nagrada „Podrum Radovanović“ (2023).
Za celokupno pripovedačko delo dobio je nagradu „Veljkova golubica“ (2012).
Autor je leksikona Ko je ko – pisci iz Jugoslavije (1994).
Objavio je više knjiga prevoda sa engleskog i italijanskog. Priredio je antologiju savremene američke pripovetke Psihopolis (1988), antologiju savremene australijske pripovetke Komuna te ne želi (1990), antologiju Savremena italijanska pripovetka (1992) i antologiju Moderna svetska mini priča (sa Snežanom Brajović, 1993). Sastavljač je i antologije Najlepše srpske priče (izbor, predgovor, komentari, 1996).
Živi u Beogradu.